İş hayatım boyunca hep proje odaklı yaşamışımdır. Projeleri sadece sonuçlarından ibaret zannediyorsanız muhtemelen bu cümle yerini bulmaz. Proje en az sonucu kadar sürecinde önemli olduğu, sonucun süreçten bağımsız düşünülemeyeceği bir konseptir. Neden bu kadar şekilli kelimeler kullanıyorsam. Özetle : Doğru zamanda, doğru yerde, doğru kişilerle, doğru şeyleri yapınca başarının kendiliğinden geleceğine inanmışımdır. Pratikte olabildiğince doğruyu bir araya getirerek değer(ler) üretebilir, doğru kanalizasyonla bunları bir sonuca dönüştürebiliriz.
İşte sondan bir önceki gündeyiz. Sondan bir önceki adımda. Sıra sonu yaratmakta. Bakmayın sonlar da başlangıçlar kadar önemlidir. Olabildiğince pürüzsüz bir son olmalı, açıkta kalan uçlar bağlanmalı. Hele sizin için bitmiş bir proje başkaları için devam edecekse yapıması gerekenler kadar yapılmaması gerekenlerde iyi seçilmeli ve olabildiğince mutlu bir son hazırlanmalı. <br />
İlk dillendirildiğinde kaçış olarak değerlendirilse de,ve tepki ile karşılansa da, bu gün herkez kabul etmiş durumda. Sonuçta hiçbir son gün bir önceki günden bağımsız değildir, o da bir öncesinden,….. oda ilk günden bağımsız değildir. Bu sonu başlangıçtan itibaren el birliği ile yarattığımızı kabul etmemiz gerekir.
Öbür taraftan işin başında planlanan noktaya gelinmemişse başarılı bir son olarak değerlendirilemez. Ya planda bir problemimiz var demektir bu, ya da süreçte bir şeyler yanlış. Her iki durumda da bir hasar kontrolü yapmak en akıllıcası olacaktır, çünkü ilerleme kaydedemezken devam etmeye çalışmak kaynakların boşa tüketilmesinden başka bir sonuç doğurmayacaktır. İşte sonlar bu yüzden önemlidir. Kazanmak ve kaybetmenin göreceli olduğu bir ortamda insan kazanmayı da, kaybetmeyi de bilmeli. Sonlandırırken neyi kazanıp neyi kaybettiğini daha iyi bilmelidir.
Dedikya proje odaklı bir hayat tecrübesi bizimkisi. Bir çok başarısızlıkla dolu bir açıdan. Diğer taraftan bu yenilgiler, bir çoğunun en büyük zaferlerinden bile önde, daha üstte bir noktada. Evet bunu birkaç yıl önce okumuştum savaş sanatı kitabı üzerine yazılmış bir makalede. Bir insan savaşlarını iyi seçmeli. Her savaş kazanılmak için savaşılamaz ama her savaş daha büyük resimde bir amaç için savaşılır. Kaybetmeyi bilen komutan, kazanmayı bile bilemeyenlere göre büyük resimde daha öndedir. Sanırım Sun Tzu’nun “Gerçek generaller, arkalarında hükümdarları, önlerinde düşmanları, altlarında toprakları, üstlerinde ise cennetleri olmayan savaşçılardır” sırrı da böyle kendini gösteriyor bize.
Geldiğimiz nokta da amaç açık uçları toplamak ve stabil bir pozisyon yaratmak. Yenilikler peşinde koşmak yerine, var olanı iyleştirme ve hataları tesbit ve düzenleme. Bizimde yapmamız gereken/ yaptığımız bu!!! an itibariyle. Öte yandan işin sonuna gelince, şöyle geriye dönüp bakmaktan alı koyamıyor insan kendini. En başa odaklanıyor akıl, gözlerin önünden film şeridi gibi akıyor geçen zaman.
Şimdi bütün bunları niye buradan paylaşıyorum sizinle? ki bu daha serinin ilk yazısı. Bu hikaye başarıyla başarısızlığın en koyun koyuna yattığı, en çok üzerine düşünülmesi gereken ve ders alınması gereken bir hikaye, sen bunu yaptın ben bunu yaptımdan çok, bunlar yapıldı bunlar yapılamadı üzerine, kişisel detaylar ve şirket sırlarından arındırılmış, yazılması, okunulması, üzerine düşünülüp dersler çıkarılması gereken tamamen yaşanılmış, tamamen hayal ürünü bir hikaye.
